Gameverslaving door quarantaine?

  • March 30th, 2020

Meer gameverslaving door coronaquarantaine?

In mijn vorige blog schreef ik dat de coronacrisis een uitgelezen kans is om esports onder het publieke oog te brengen. Deze tijd lijkt sowieso goed voor de gaming-industrie, aangezien zelfs de World Health Organization (WHO) aangeeft dat gamen goed is om je sociale contact op pijl  te houden tijdens een quarantaine. Aan de andere kant ontstaan er zorgen over jongeren die teveel gamen en mogelijk verslaafd raken. Ik ben geen verslavingsdeskundige, maar ik ga wel proberen uit te leggen of dat inderdaad een risico is.

Gameverslaving als diagnose

Het is belangrijk om eerst helder te hebben wat gameverslaving is. De informatie in deze alinea is overgenomen van gameninfo.nl, een website van het Trimbos-instituut. Het WHO diagnosticeert gameverslaving pas sinds 2018 en maakt onderscheid tussen ‘problematisch gamen of risicovol gamen’ en ‘gameverslaving’.

Problematisch gamen is geen verslaving, maar betekent dat iemand verhoogd risico loopt op lichamelijk of mentale problemen door gamegedrag. Het gaat ten koste van werk of school, werkt riskant gedrag zoals een verkeerde zithouding of het onverantwoord uitgeven van geld in de hand en de gamer blijft doorgaan, ondanks dat deze zich bewust is van negatieve consequenties.

Van gameverslaving is pas sprake als de volgende symptomen meer dan twaalf maanden aanhouden:

  • Blijven gamen, ondanks ernstige negatieve gevolgen op lichamelijke en mentale gezondheid, persoonlijke relaties, opleiding of werk;
  • Gebrek aan controle over hoeveel men gamet;
  • Een te grote voorkeur voor gamen ten opzichte van andere activiteiten in het dagelijks leven (verstoorde balans).

Om een beeld te krijgen van je eigen gamegedrag kun je hier een test doen waarin verschillende symptomen worden beschreven.

Digitale oppas

De schrijver van het NRC-artikel, Michiel Smit, maakt zich zorgen over ouders die hun kroost aan het gamen zetten zodat ze rustig thuis kunnen werken, waardoor de kans op gameverslaving toeneemt. Ik heb moeite om hierin mee te gaan, aangezien aanwezige ouders ook leidt tot meer sociale controle binnenshuis. Het zou daardoor veel sneller moeten opvallen als een jongere problematisch gedrag vertoont.

Een ander voorbeeld dat Michiel aanhaalt is de psychologie rond de verrijkte omgeving: in een omgeving waar mensen gelimiteerd zijn tot één activiteit, zullen ze snel verslaafd raken, terwijl de mogelijkheid om verschillende activiteiten te doen leidt tot minder verslaving. Michiel geeft aan dat door de quarantaine de omgeving van jongeren verarmt, waardoor ze een grotere kans lopen om verslaafd te worden.

Natuurlijk ‘verarmt’ de omgeving wat, je mag tenslotte niet meer naar buiten, maar het is niet alsof je alleen nog maar mag gamen de hele dag. Zelfs achter een computer zijn er nog andere vormen van entertainment aanwezig, zoals het kijken van series en films, chatten of videobellen met mensen, leren, schrijven, etc. De omgeving is niet zozeer verarmd als wel veranderd en daardoor niet per se gevaarlijker geworden.

Balans

Zoals in de uitleg over gameverslaving naar voren komt is de balans tussen gamen en andere activiteiten de beste graadmeter voor problematisch gamegedrag. Laat je kind lekker gamen en doe zelf mee als dat even lukt. Als je je zorgen maakt: maak afspraken met je kind en leg uit waarom je je zorgen maakt. Pas als je kind zich bewust niet meer aan de afspraken houdt en andere aspecten van het leven verwaarloost moet je op gaan letten, tot die tijd is het ook voor hen een rare situatie waarin ze misschien wat vaker gamen.

Wil je meer informatie over gameverslaving? Lees de website van het Trimbos-instituut.